Znajdź kurs, studia, szkolenie

Romantyczność - omówienie

Autor: Adam Mickiewicz / Opracowała: Anna Michalska
20.03.2008 , aktualizacja: 20.03.2008 09:27
A A A Drukuj
Balladę Romantyczność uznano za utwór programowy polskiego romantyzmu. Jest ona zapowiedzią tematów i problemów dominujących w dorobku literackim epoki. Genezy utworu należy szukać w wierzeniach ludowych i przekonaniach o możliwości kontaktowania się osób żyjących ze zmarłymi. Tekst ballady poprzedza cytat z Hamleta Szekspira: Zdaje się, że widzę... gdzie? // Przed oczyma duszy mojej. To motto może być wskazówką dla czytelnika, że w balladzie będzie mowa o poznawaniu rzeczywistości w sposób inny niż zmysłowy.

Utwór w wyraźny sposób dzieli się na dwie części. Pierwsza część ballady to krótkie opowiadanie o obłąkanej dziewczynie imieniem Karusia, która przed laty straciła swego ukochanego - Jasia i wskutek tego popadła w obłęd. Karusia wierzy, że zmarły ciągle jest blisko niej. Rozmawia z nim, śmieje się do niego. Wiara w to, że narzeczony umarł, ale nadal może być razem ze swą ukochaną, jest przykładem ludowego przekonania o związku między dwoma światami. Świat ludzi żywych i świat ludzi umarłych współistnieją, przenikają się wzajemnie. Wierzy w to wiejska dziewczyna i inni mieszkańcy wsi, wierzy też poeta: I ja to słyszę, i ja tak wierzę.

W drugiej części ballady pojawia się starzec, który drwi z urojeń dziewczyny i wiary prostych ludzi. Mówi o wyższości nauki i wiedzy nad wierzeniami ludowymi: Ufajcie memu oku i szkiełku. Narrator podejmuje polemikę ze starcem, odrzucającym wszystko, czego nie da się dowieść rozumowo i naukowo uzasadnić.

Utwór kończy wezwanie Miej serce i patrzaj w serce!, które wyraża poglądy Mickiewicza, jego sposób rozumienia i widzenia świata. Zdaniem romantyków świat poznaje się bowiem dzięki uczuciu i duszy.

Zobacz także

Zobacz więcej na temat:

Skomentuj:
Zaloguj się

Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX